Javascript Menu by Deluxe-Menu.com
วารสารรายเดือน ตุลาคม 2557
  
   

วารสารรายเดือน ตุลาคม 2557


   เนื้อหา

° การทำโงะฮนซนปลอมออกแจกอันเป็นความผิดอย่างมหันต์
° "งนเกียว" : การสวดมนต์ห้าวาระแหล่งต้นกำเนิดของความโชคดี


Lecture in Praise of Nichiren Daishonin : Oko Lecture
การบรรยายธรรมโอโกะเพื่อเป็นการยกย่องสรรเสริญนิชิเร็น ไดโชนิน

การทำโงะฮนซนปลอมออกแจกอันเป็นความผิดอย่างมหันต์



         นับตั้งแต่เริ่มต้น สิทธิอำนาจในการคัดลอกและมอบโงะฮนซน(Gohonzon) ในนิกายนิชิเร็น โชชู(Nichire Shoshu)นั้นมีหลัก ธรรมคำสอนตั้งอยู่บนการส่งต่อมอบ "การสืบทอดมรดกแห่งธรรม" นั้นโดยการมอบความไว้วางใจแก่บุคคลเพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่ง หลักคำสอนนี้ได้สืบทอดต่อๆ กันลงมาจากสังฆนายกองค์หนึ่งไปยังอีกองค์หนึ่งต่อๆ กันลงไป
         ข้อแรก ขอให้กรุณาลองพิจารณาคำกล่าวที่มีอยู่ในประโยคนี้จาก "การส่งต่อมอบให้แก่บุคคลเพียงคนเดียว" ซึ่ง นิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin) ได้เผยแผ่มาตลอดชั่วชีวิตของท่าน นิชิเร็น(Nichiren) ได่ส่งต่อมอบให้แก่นิคโค โชนิน(Nikko Shonin) แต่ เพียงผู้เดียว โดยกล่าวเอาไว้ว่า :

     อาตมานิชิเร็น(Nichiren) ขอส่งต่อมอบธรรมทั้งหมดซึ่งอาตมาได้เคยเผยแผ่มาตลอดชั่วชีวิตของอาตมาให้แก่บยัคขุเร็น อาจารีย์ นิคโค โชนิน และได้แต่งตั้งให้เป็นมหาธรรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งการเผยแผ่ธรรมไพศาลคำสอนสำคัญจำเป็นยิ่งอันจะขาด เสียมิได้ (Essential Teachings)
                                                                                                                                    (Shippen - 1675)

         การมอบความวางใจให้รับผิดชอบ ในที่นี้โดยไม่ต้องสงสัยเลย ย่อมหมายถึง การมอบความไว้วางใจให้รับผิดชอบดูแลสิ่งสัก การะบูชาแห่งคำสอนสำคัญจำเป็นยิ่งอันจะขาดเสียมิได้ นั้นซึ่งเป็นการให้ความไว้วางใจส่งต่อมอบเอาความรู้แจ้งเห็นจริงที่อยู่ลึกลง ไปข้างในมากยิ่งกว่า(Inner Realization)ของนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin) นั้นจึงมีการส่งต่อมอบสมบัติแห่งพุทธะ และ สมบัติแห่งธรรมะเอาไว้ด้วย และการมอบโงะฮนซน(Gohonzon) แห่งความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่อาจแบ่งแยกจากกันได้ของบุค คลและธรรมะนั้น
         "บทที่มหาธรรมาจารย์แห่งการเผยแผ่หลักธรรมคำสอนอันสำคัญจำเป็นยิ่งอันจะขาดเสียมิได้" นั้นหมายถึง สมบัติอแห่งสงฆ์เพราะฉะนั้นสิทธิอำนาจหน้าที่ในการคัดลอกและมอบโงะฮนซน(Gohonzon) จึงถูกจำกัดอยู่ที่สังฆนายกแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น สมบัติ แห่งสงฆ์นั้นจึงมีอยู่เป็นอยู่ในบุคคลเพียงคนเดียวที่ได้รับความไว้วางใจมอบให้รับผิดชอบเกี่ยวกับสิ่งสักการะบูชาแห่งคำสอนสำคัญ จำเป็นยิ่งอันจะขาดเสียมิได้ อย่างไรก็ตามในโลกนี้จะมีสงฆ์องค์ใดอีกเล่า ผู้ซึ่งได้รับความไว้วางใจมอบความรับผิดชอบให้ ไม่ต้องพูด ถึงว่าจะมีผู้นับถือทางฝ่ายฆราวาสคนใดจะกล้าคัดลอกและมอบโงะฮนซนแห่งตัวตนแห่งธรรมะนั้น? จึงเป็นการได้รับความไว้วางใจ มอบให้รับผิดชอบเกี่ยวกับธรรมะ ซึ่งนิชิเร็น(Nichiren)ได้เคยเผยแผ่มาตลอดชั่วชีวิตของท่าน
"การได้รับความไว้วางใจมอบหมายให้รับผิดชอบเกี่ยวกับสิ่งสักการะบูชา" และ "การได้รับความไว้วางใจมอบหมายให้รับผิดชอบ เกี่ยวกับมหาบรมปูชนียวัตถุแห่งปรมัตถธรรมซึ่งเป็นคำสอนสำคัญจำเป็นยิ่งอันจะขาดเสียมิได้" ซึ่งทั้งหลายทั้งหมดนั้นล้วนเป็นอันหนึ่ง อันเดียวกัน ในข้อความตอนท้ายของพินัยกรรมการส่งต่อมอบการสืบทอดมรดกของนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin)นั้นได้ แสดงออกมาให้สานุศิษย์ทั้งหลายของท่านได้เห็นอย่างแจ้งชัดถึงความตั้งใจของท่าน
         "เหนื่อสิ่งอื่นใดทั้งหมดสานุศิษย์ทั้งหลายของอาตมาจะต้องเชื่อฟังและปฏิบัติตามเอกสารพินัยกรรมฉบับนี้"
         แน่นอนที่สุดจากการแจกโงะฮนซน(Gohonzon)ปลอมนั้น จัดว่าเป็นการกระทำผิดอันใหญ่หลวงยิ่ง มันเป็นการทำลายความ ศัดดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตากรุณาอันใหญ่ยิ่งของ นิชิเร็น ไดโชนิน(Nichiren Daishonin) ในการจารึกสร้าง ได-โงะฮนซน (Dai-Gohonzon)ขึ้นมา และเป็นการฝ่าฝืนล่วงละเมิดต่อเจตนารมณ์ของพระพุทธศาสนาแห่งการหว่านเมล็ด เพราะการกระทำอันนั้นเป็น การล่วงละเมิดต่อพุทธเจตนารมณ์ของไดโชนิน(Daishonin)แล้วมันเป็นการหมิ่นประมาทต่อธรรมะอันหนักมหันต์ในทุกๆเรื่องที่สำคัญ และสิทธิอำนาจทั้งหลายทั้งปวงที่เกี่ยวข้องกับโงะฮนซน(Gohonzon)แล้ว จะต้องมีการส่งต่อมอบมรดกธรรมะ มีบุคคลเพียงคนเดียว เท่านั้นที่ได้รับความไว้วางใจให้รับผิดชอบ ซึ่งการส่งต่อมอบมรดกธรรมนั้น ได้ถูกมอบต่อๆกันลงมาจากสังฆนายกองค์หนึ่งไปให้แก่ สังฆนายกองค์ต่อไป เริ่มต้นด้วยการส่งมอบการสืบทอดมรดกตัวตนแห่งธรรมนั้นจากนิชิเร็น ไดโชนินให้แก่ นิคโค โชนิน (Nikko Shonin) ซึ่งชี้บ่งบอกให้เห็นความหมายอันสำคัญจำเป็นยิ่งออกมาอย่างชัดเจนในข้อความตอนนี้

     จากธรรมนิพนธ์เรื่อง"ฮนนินเมียวโซ" (เกี่ยวกับเหตุการณ์แท้จริง) : เอกสารพินัยกรรมเกี่ยวกับการสืบทอดมรดกอันนี้(เอกสาร ต่างๆ) เกี่ยวกับเรื่องต่างๆ อันสำคัญจำเป็นยิ่งอันจะขาดเสียมิได้เกี่ยวกับโงะฮนซนนั้นเป็นเอาสารพินัยกรรมเกี่ยวกับการส่งมอบ มรดกแห่งธรรมนั้นจากนิชิเร็น ไปให้แก่อาจารย์แห่งบัลลังก์แห่งธรรมนั้นของอาจารย์องค์ต่อๆ กันมา
                                                                                                                                    (Shippen - 684)

         ยังมีข้อความอีกตอนหนึ่งจาก "โงะฮนซน อิชิคะโนะโซโจ"(การส่งต่อมอบมรดกเกี่ยวกับบัญญัติ 7 ประการเกี่ยวกับโงะฮนซน)

     สิ่งที่สำคัญยิ่งอันจะขาดเสียมิได้ ในบัญญัติ 7 ประการกี่ยวกับการสืบทอดมรดกแห่งธรรมอันเร้นลับมหัศจรรย์ นั้นเป็นการมอบ ความไว้วางใจให้รับผิดชอบแก่บุคคลเพียงคนเดียว
                                                                                                                                    (โยชู - 1-33)

        ใน"อุชิเคกิโช่ชูเงะ" (คำอธิบายเกี่ยวกับระเบียบพิธีการของนิกายนี้ของ นิชิอุ โชนิน) สังฆนายกองค์ที่ 59 นิชิโค โชนินมีกล่าว เอาไว้ว่า :

     สิทธิอันชอบธรรมสูงสุดในการที่จะคัดลอกมณฑลออกมาได้นั้น อยู่กับสังฆนายกผู้ซึ่งได้รับการส่งต่อมอบมรดกมาด้วยการ เปล่งวาจาอันเป็นเสมือนทองคำ(Golden Utterance) ซึ่งได้รับความไว้วางใจให้กระทำได้แก่บุคคลเพียงคนเดียวเท่านั้น จงอย่าให้ สงฆ์ธรรมดาพูดจาอย่างไม่ระมัดระวังรอบคอบออกมาเกี่ยวกับเรื่องนี้
                                                                                                                                    (โยชู - 1-112)

        การคัดลอกมณฑลนั้นออกมา และการมอบโงะฮนซน(Gohonzon) นั้นล้วนเป็นพิธีกรรมอันไม่อาจล่วงละเมิดได้ของฝ่ายสงฆ์ และเป็นพิธีกรรมสำคัญยิ่ง(ibid)ไม่ว่าจะเป็นโจจุโงะฮนซนหรือโอคาทากิโงะฮนซน รากฐานสำหรับสิทธิอันชอบธรรมอันใหญ่ยิ่งในการ คัด ลอกโงะฮนซน(Gohonzon) ออกมาและสิทธิอำนาจในการมอบโงะฮนซน (Gohonzon) นั้นล้วนเป็นเอาสิทธิ์เฉพาะพิเศษของสังฆ นายก สิทธิอำนาจอันนี้ได้ถูกค้นพบอยู่ในการส่งต่อมอบการสืบทอดมรดกแห่งธรรมนั้น การกล่าวอ้างอันเป็นการอวดตัวที่ว่า "การ สืบทอดมรดกแห่งความศรัทธานั้นเป็นสิ่งที่สมาคมฯ ทำได้" และมีคุณสมบัติที่จะแจกโงะฮนซน(Gohonzon)ได้ "การกระทำอันนี้เป็น การหมิ่นประมาทธรรมในข้อที่ว่า หยิ่งทะนงตัวอวดดี"
        นิคโค โชนิน (Nikko Shonin)เป็นผู้ซึ่งมีความสำคัญยิ่งในบรรดาสมบัติแห่งสงฆ์ ได้แสดงความรู้สึกออกมาว่า ท่านรู้สึกว่า "มัน เป็นเกียรติอย่างสูงส่งยิ่งที่จะได้คัดลอกโงะฮนซน(Gohonzon)ออกมาด้วยความเคารพนับถืออย่างสุดซึ้ง ในการที่จะได้คัดลอก โงะฮนซน(Gohonzon) ออกมา"

     ในบรรดาสงฆ์และฆราวาสผู้ซึ่งเป็นสานุศิษย์ของอาตมานิคโค โชนิน(Nikko Shonin)คนผู้ซึ่งมีความศรัทธาถึงขีดขั้นหนึ่งนับเป็น เกียรติของอาตมาอย่างยิ่งในการที่จะได้คัดลอกโงะฮนซน(Gohonzon)ออกมาด้วยความเคารพนับถืออย่างสุดซึ่ง และขอมอบ มณฑลนี้ให้แก่พวกเขา (หลักธรรมอันสำคัญของการใช้คำชี้นำสำหรับสำนักนิกายฟูจิ)
                                                                                                                                    (Shippen- 1872)

        ข้อความตอนนี้ชี้บ่งถึงจิตใจของนิคโค่ โชนิน(Nikko Shonin) ซึ่งได้ให้ความเคารพนับถือต่อการรู้แจ้งเห็นจริงซึ่งมีอยู่ข้างใน อย่างมากมายยิ่งกว่าของพระพุทธเจ้าแท้จริง และเป็นอาจารย์ขั้นสมุฏฐานของนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin)และได้แสดง ออกมาให้เห็นว่าท่านมีความรู้สึกปลื้มปิติยินดีมากเพียงใดในการที่ได้รับอนุญาติให้คัดลอกโงะฮนซน (Gohonzon)ออกมา จึงเห็ฯได้ แล้วว่ามีความแตกต่างกันอยู่อย่างมากมายเพียงใดระหว่างการมีจิตใจอันนี้ กับการมีจิตใจที่มีการหลงเข้าใจผิดอันเต็มไปด้วยการ หมิ่นประมาทธรรม ซึ่งมีรากฐานตั้งอยู่บนการมีความนึกคิดที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว ซึ่งจัดได้ว่าเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของการเปลี่ยน แปลงในการที่จะทำให้สัจธรรมความเป็นจริงเสื่อมลง
        จึงอาจตั้งข้อตำหนิต่อบรรดาหัวหน้าทั้งหลายในแง่ของการกระทำอันผิดต่อหลักธรรมคำสอนและด้านความศรัทธาของนิกาย นิชิเร็น โชชู(Nichiren Shoshu) :
        1. เป็นการทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของเจตนารมณ์แท้จริงในการจารึกสร้างโงะฮนซน(Gohonzon) ขึ้นมาโดยนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin)และเป็นเจตนารมณ์อันแท้จริงของการนำทางให้ประชาชนให้มุ่งสู่ พุทธศาสนาแห่งการหว่านเมล็ด (Buddhism of Sowing)
        2. เป็นการทำลายเจตนารมณ์อันแท้จริงของการส่งต่อมอบพุทธศาสนาของไดโชนิน(Daishonin)การส่งต่อมอบสืบทอดมรดก แห่งธรรมนั้น ซึ่งได้ส่งต่อๆ กันลงมาตั้งแต่นิคโค โชนิน (Nikko Shonin)
        3. การกระทำการหมิ่นประมาทธรรมในข้อมีความหยิ่งทนงตัวอวดดีอันใหญ่หลวงโดยมีความเชื่อแบบคนตาบอดว่า พวกเขามีความเชื่อมต่อโดยตรงได้กับไดโชนิน(Daishonin) และโดยการคิดว่าพวกเขามีการสืบทอดมรดกแห่งความศรัทธา และโดย การแสร้งทำเสมือนว่าสมาคมฯ นั้นมีคุณสมบัติในการที่จะมอบโงะฮนซน(Gohonzon)ให้แกาสมาชิกได้ จริงๆ แล้วองค์กรนี้ได้ถูกตัด ออกจากการสืบทอดมรดกแห่งความศรัทธาของนิกายนิชิเร็น โชชู(Nichiren Shoshu) แล้ว
        4. การทำลายความศักดิ์สิทธิ์แห่งระเบียบพิธีการด้านความศรัทธาอันเป็นจารีตประเพณีดั้งเดิมซึ่งเคยได้ถือปฏิบัติสืบต่อกันมา เป็นเวลาอันยาวนานถึง 700 ปีแล้ว
        5. ชักนำหลอกล่อให้สมาชิกในองค์กรจำนวนมากมายให้หลงเข้าใจผิดปฏิบัติไปในทางที่จะนำไปสู่นรก
        ทั้งหลายทั้งหมดเหล่านี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นการหมิ่นประมาทอันหนักยิ่งต่อพุทธศาสนาของนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin)
        เราขอประนามการกระทำอันไม่ถูกต้องของ เซ็นโดะ มาริตะ ผู้ซึ่งจัดมอบโงะฮนซน(Gohonzon) ซึ่งคัดลอกโดยนิชิคัน โชนินเอา ไปให้แก่องค์กรณืนี้ โงะฮนซน(Gohonzon) องค์นี้ได้ถูกเก็บรักษา เอาไว้ ณ วัดโจเอ็นจิ ใน อิมารากิ พรีเฟคเจอร์ โงะฮนซน(Gohonzon) องค์นี้ได้ถูกนำเอามาให้เป็นพื้นฐานเพื่อการทำโงะฮนซน(Gohonzon)ปลอมขึ้นโงะฮนซน(Gohonzon)องค์นี้ได้ถูกคัด ลอกออกมาโดย นิชิคัน โชนิน ในวันที่ 13 มิถุนายน 1720 มีการจารึกลงไว้ว่า "ได้มอบให้แก่ท่านไดเกียว อาจารีย์ ฮอนโชโบ นิสโช แห่งวัดฮนเนียว โจเอ็นจิ ในหมู่บ้านโคกุสึริ จังหวัด ชิโมสึเกะ"
       โดยไม่มีข้อสงสัย เหตุผลข้อหนึ่งที่องค์กรนี้ค้นหาออกมาและนำเอาโงะฮนซน(Gohonzon) ของนิชิคัน โชนิน ออกมาใช้ก็เพราะ ว่า นิชิคัน โชนินเป็นสังฆนายกผู้ซึ่งได้รับการเคารพนับถืออย่างลึกซึ้งโดยฝ่ายสงฆ์ และฝ่ายฆราวาสของศาสนานิกายนี้ว่าเป็นสังฆนา ยกผู้ซึ่งนำทางให้นิกายนิชิเร็น โชชู(Nichiren Shoshu) ไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองในระดับใหม่ และท่านก็ยังเป็นนักปราชญ์ผู้คงแก่เรียน ที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง
        1.เหตุผลข้อที่หนึ่งก็คือว่า โอคาทากิโงะฮนซนซึ่งได้ถูกคัดลอกโดยนิชิคัน โชนิน ได้ถูกนำเอามามอบให้หมาชิกนำเอาไปปฏิบัติ บูชาโดย นิชิเร็น โชชู (Nichiren Shoshu) ในสมัย นิชิจุน โชนิน สังฆนายกองค์ที่ 65 ในช่วงเวลาระหว่างปลายปี 1950 และในต้นปี 1960 ในช่วงที่องค์กรนี้มีความ เจริญรุ่งเรืองอันใหญ่ยิ่งภายหลังสงครามโลกครั้งที่2
    2.จริงๆแล้วด้วยความกลัวหลังจากได้พิจารณาใคร่ครวญดูแล้วอย่างถี่ถ้วนก็พอจะประเมินข้อได้เปรียบจากการนำเอาโงะฮนซน(Gohonzon)ของ นิชิคัน โชนินมาใช้เพราะถ้านำเอาโงะฮนซน(Gohonzon)ซึ่งถูกจารึกสร้างขึ้นไว้โดยนิชิเร็น ไดโชนิน(Nichiren Daishonin)เองก็เกิดความเกรงกลัว อย่างมาก ไม่กล้าที่จะนำไปใช้ในทางที่ผิดๆ อย่างที่ได้กระทำอยู่ในขณะนี้
        3. ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ไม่อาจฉกฉวยเอามาจากนิกายอื่นได้ทั้งมันก็ไม่มีหนทางใดในการที่จะเอาจากวัดอื่นที่แยกออกไป จากนิกาย นิชิเร็น โชชู(Nichiren Shoshu) ไปอยู่กับองค์กรนี้ได้เลย
        4. พวกเขาคงจะต้องพิจารณาเห็นแล้วว่าการใช้โงะฮนซน(Gohonzon) ของ นิชิคัน โชนินนั้น จะไม่ทำให้ถูกมองว่าเป็นเสมือน นิกายมิโนบุ หรือ นิชิเร็น โชชู (Nichiren Shoshu)
         5.การใช้โงะฮนซน(Gohonzon)ของนิชิคัน โชนินจะทำให้ถูกมองดูคล้ายๆกับว่าพวกเขายังไม่ไดู้กตัดออกโดยสิ้นเชิง แต่ยังมี ความเชื่อมโยงกับ นิชิเร็น​โชชู(Nichiren Shoshu) ในวิถึทางนี้ก็ช่วยทำให้พวกเขาสามารถทำให้คนอื่นๆ เกิดความเข้าใจว่าการกระ ทำของพวกเขาสามารถทำให้คนอื่นๆเกิดความเข้าใจว่าการกรำทำของพวกเขานั้นมีเหตุมีผลเพิ่มมากขึ้นถึงขีดสูงสุดได้ พวกเขาจึงได้ นำเอาความมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีของนิชิคัน โชนิน มาใช้ในทางที่ไม่เหมาะสม
         นิชิคัน โชนิน ได้มอบโงะฮนซน(Gohonzon)องค์นี้ให้แก่สงฆ์ชื่อ ไดเกียว อาจารีย์ ฮนโชโบะ แต่การมอบนี้เป็นไปเพื่อจุดประสงค์ ในการสอนและชี้แนะไดเกียว อาจารีย์ เป็นการส่วนตัว
         เซ็นไดะ มาริตะ ได้ถูกขับไล่ออกจากนิกายนิชิเร็น โชชู(Nichiren Shoshu) และไม่ได้เป็นสงฆ์ของนิกายอีกต่อไป เขาจึงไม่มี ทางที่จะมีคุณสมบัติพอที่จะเข้าไปยุ่งกับโงะฮนซน(Gohonzon)องค์นี้ ซึ่่งเป็นสมบัติอันสำคัญชิ้นหนึ่งของวัดโจเอ็นจิ และจัดนำเอามัน มามอบให้แก่องค์กรนี้ ในการกระทำดังกล่าวนี้เขาได้ก้าวล่วงล้ำเข้าไปอย่างหยิ่งทนงตัวอวดดีในอาณาบริเวณที่ซึ่งเขาไม่มีสิทธิ อำนาจใดๆ เลยอีกต่อไป
        ช่างเป็นการกระทำอันก้าวร้าวไม่ชอบธรรมอย่างยิ่งในการทำโงะฮนซน(Gohonzon) ปลอมออกมาโดยการลบการจารึกชื่อ ของผู้รับมอบออกจากโงะฮนซน(Gohonzon) ของ นิชิคัน โชนินองค์นี้ และจัดพิมพ์ออกมาในจำนวนมากมาย โดยไม่ต้องสงสัยเลยนี้ เป็นการกระทำของมาร จัดเป็นการกระทำลงไปโดยไม่เกรงกลัวที่จะได้รับผลกรรมตอบสนองซึ่งการกระทำเช่นว่านี้คนธรรมดา ไม่กล้า จะคิดด้วยซ้ำไป เรื่องโงะฮนซน(Gohonzon) ปลอมนั้นเป็นเรื่องที่ได้มีการวางแผนเอาไว้แบบที่ไม่นำพาว่าเป็นการทำลายความศักดิ์ สิทธิ์และเป็นการล่วงละเมิดต่อความตั้งใจของ นิชิคัน โชนิน เพราะท่านได้มอบโงะฮนซน(Gohonzon)องค์นี้ให้เพื่อเป็นการให้คำชี้นำ ทางและสอน ไดเกียว อาจารีย์ ไม่เพียงเท่านั้น "โงะฮนซนปลอม" นี้ยังไม่ได้เป็นสิ่งใดมากไปกว่าการอัดสำเนาออกมาแบบง่ายๆ เท่านั้น
         โฮริ นิชิโดะ โชนิน สังฆนายกองค์ที่ 59 เคยได้อธิบายเอาไว้ถึงความสำคัญของข้อความที่เขียนจารึกมอบให้ และ ความสำคัญ ของหลักธรรมอันสำคัญ ซึ่งจะทำให้มันเชื่อมเข้าด้วยกันกับความศรัทธาและตำชี้นำของบุคคลๆ หนึ่งผู้ซึ่งโงะฮนซน(Gohonzon) ได้ ถูกคัดลอกมอบให้

     ในนิกายนี้ถ้าคนผู้ซึ่งไม่ได้ถูกจารึกชื่อลงไว้บนสิ่งสักการะบูชาที่ได้ถูกมอบให้ซึ่งก็เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีอยู่ต่อหน้า (เคียว)คนผู้นั้น ก็จะไม่สามารถทำให้ความศรัทธาอันมั่นคงแน่วแน่หรือทำให้การเข้าถึงพุทธภาวะได้บรรลุผลสำเร็จเป็นจริงขึ้นมาได้ ในรูปร่างปัจจุบันที่เป็นอยู่ของคนผู้้นั้นได้
                                                                                                                                    (โยชู : 1-112)

        ช่างน่าประหลาดใจและไม่เข้าใจว่าพวกเขาสามารถกระทำลงไปอย่างนั้นอย่างเลือดเย็นได้อย่างไรกัน เป็นการหลอกลวงตี สองหน้า กล้าลบเอาการจารึกชื่อเจ้าของผู้ได้รับ โงะฮนซน(Gohonzon)(เจ้าอาวาสวัดโจเอ็นจิองค์ก่อนเมือ่ 200 ปีมาแล้ว)และทำ การปลอมออกมาเพืิ่อใช้โงะฮนซน(Gohonzon) นั้นโดยไม่ได้รับสิทธิอำนาจใดๆ จากสังฆนายกนิชิคัน โชนิน หรือจากสังฆนายก นิคเค่น โชนิน องค์ปัจจุบัน ทำไมพวกเขาจึงกล้าหลอกลวงชักชวนสมาชิกขององค์กรณจำนวนมากมายให้หลงเดินไปตามทางของ พวกเขาได้
        ในนิกายนิชิเร็น โชชู(Nichiren Shoshu)นั้นจัดได้ว่าเป็นการกระทำความผิดอันหนักมหันต์ต่อพุทธศาสนาของไดโชนิน (Daishonin)ออกมาโดยที่คนผู้นั้นไม่ได้รับการส่งต่อมอบ การสืบทอดมรดกตัวตนแห่งธรรมนั้นหรือการมอบโงะฮนซน(Gohonzon) ให้โดยไม่มีสิทธิอำนาจนการที่จะกระทำลงไปดังนั้น นิชิโดะ โชนิน เคยพิจารณาเรื่องนี้ว่าเป็นการกระทำความผิด เอาไว้ดังต่อไปนี้ : สำหรับบรรดาสงฆ์องค์อื่นๆ ในนิกายของเรา ใครผู้ใดที่ไม่ได้รับการส่งต่อมอบให้คัดลอกมณฑล(โงะฮนซน:Gohonzon) ออกมาโดย ไม่ได้รับอนุญาต แล้วย่อมเป็นการไม่มีความรับผิดชอบและไร้ยางอายอย่างยิ่งยวด ประตูแห่งนรกใหญ่ทั้ง 8 จะเปิดคอยท่ารอรับพวก เขาอยู่ จึงควรละเว้นการกระทำเช่นนี้ (ibid)
        สิ่งที่เราจะมาพูดกันต่อไปนี้นั้นจะเกี่ยวกับโงะฮนซน(Gohonzon) ปลอมซึ่งก็เป็นเพียงกระดาษที่ถ่ายเอกสารออกมาเท่านั้น จะมีพลังพุทธะและพลังธรรมได้หรือไม่ ? และมันจะทำให้ได้รับผลบุญจากกระดาษถ่ายเอกสารออกมาได้หรือไม่ ?
        1.การถ่ายเอกสารปลอมของโงะฮนซน(Gohonzon) จึงเป็นเพียงสิ่งซึ่งไม่อาจทำให้ได้รับมาพร้อมด้วยพลังพุทธะและพลัง ธรรมของนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin)กรไหลไปของน้ำแห่งธรรมนั้น ไม่มีอยู่เป็นอยู่ใน"โงะฮนซน" ปลอมเช่นว่านี้ จึงไม่อาจ ได้รับผลบุญจากโงะฮนซน(Gohonzon)นั้นๆ ได้ ทั้งนี้ก็เพราะว่ามันไม่มีตัวตนของธรรมแห่งนัม เมียวโฮ เร็งเง เคียว แ่หงการเป็นอยู่มี อยู่แต่ดั้งเดิมไม่ก่อให้เกิดขึ้นใหม่ของอิชิเน็น ซันเซ็นแท้จริง ซึ่งก็คือชีวิตและความรู้แจ้งเห็นจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในของนิชิเร็น ไดโช นิน ใน "คันจินโนะฮนซนโช่มนคัน" (ตำราเกี่ยวกับสิ่งสักการะบูชา)
         นิชิคัน โชนิน ได้เคยกล่่าวสอนเอาไว้ว่า

     วิถีทางอันใดซึ่งจะทำให้พวกเราสามารถทำให้(การพิจารณาจัดทำ)คันจินได้สำเร็จลุล่วงไปได้ ถ้ามันไม่ใช่โดยทางพลังแห่ง พุทธะและพลังแห่งธรรมแล้ว ?
                                                                                                                                    (มนคัน :486)

        2.ไม่ว่าคนผู้นั้นอาจทำงนเกียว(Gongyo) และสวดไดโมขุ(Daimoku)อย่างเข้มข้นสักเพียงใดต่อนหน้าโงะฮนซนปลอม เช่นว่า นี้ การกระทำอันนี้ก็ยังไม่ใช่ความศรัทธาที่ปฏิบัติกัน เฉกเช่นที่พระพุทธเจ้าได้เคยเทศนาสอนเอาไว้แล้ว ในความสอดคล้องตรงกันกับ พุทธเจตนารมณ์ของนิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin) และการชี้ทางของสัมฆนายกองค์ที่สืบทอดต่อกันลงมาอาจกล่าวได้ว่า ความศรัทธานั้นจะต้องสอดคล้องตรงกันกับคำสอนคำชี้นำหรือเจตนารมณ์ของอาจารย์ขั้นรากฐานของพวกเรา
        3."โงะฮนซน" (Gohonzon) จะไม่สามารถมีการสืบทอดมรดกแห่งธรรมนั้นได้เลย ถ้ามันถูกทำปลอมขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุ ญาตจากไดโชนิน(Daishonin) หรือสังฆนายกองค์อื่นๆ ที่สืบต่อกันมา องค์ใดองค์หนึ่งนับจากนิคโค โชนิน (Nikko Shonin) เป็นต้น มา โดยเฉพาะเป็นพิเศษจากนิชิคัน โชนิน เพราะมันจะไม่มีทั้งความศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีอยู่ต่อหน้า(Pressence เคียว) หรือ ปัญญา(ชิ) แห่ง พุทธภาวะ(เคียว-ชิ) ในโงะฮนซน(Gohonzon) สิ่งที่ทำให้เกิดความเข้าใจหรือความศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีอยู่ต่อหน้า-pressence เคียว(Kyo) และปัญญาของพระพุทธะในการที่จะเข้าใจมัน(ชิ) นั้นจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแยกจากกันไม่ได้ การจะเป็นได้ดังนั้น ความศรัทธา และการปฏิบัติต่อโงะฮนซน(Gohonzon) จะช่วยเปิดประตูแห่งปัญญาของพระพุทธะให้แก่บรรดาสรรพสิ่งมีชีวิตทั้งหลายทั้งปวงได้ แสดงให้มวลมนุษย์ทั้งปวงได้เห็นปัญญาของพระพุทธะ เป็นเหตุทำให้สรรพสิ่งมีชีวิตทั้งหลายทั้งปวงตื่นขึ้นสู่ปัญญาของพระพทุธะ เป็น เหตุทำให้ปวงสรรพสิ่งที่มีชีวิตทั้งหลายทั้งปวงเข้าสู่วิถีทางแห่งปัญญาของพระพุทธะ และทำให้พวกเขาสามารถบรรลุพุทธภาวะได้ จาก"คำเตือนต่อผู้หมิ่นประมาทธรรม"(MW 1 :163)เพราะฉะนั้นจึงไม่อาจเป็นโงะฮนซน(Gohonzon)แท้จริงได้ ในแง่ของการเป็นสิ่งที่ ทำให้เกิดความเข้าใจหรือความศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นอยู่มีอยู่ต่อหน้าอันถูกต้องได้ (Correct Presence)
         "มะคะชิคัน มูเกียวเด็นงุเค็ทสึ" ของมหาธรรมาจารย์เมียวลัก กล่าวว่า :

     ถ้าคนผู้ใดหล่อหลอมเข้าด้วยกันกับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง อย่างไรก็ตามมันก็จะไม่เป็นเมล็ด(สำหรับการบรลุพุทธภาวะ)
                                                                                                                          (เท็นได ไดชิ เซ็นชูชิคัน : 1-287)

        ตามข้อความตอนนี้ ชี้บ่งว่า คนผู้นั้นจะไม่สามารถบรรลุพุทธภาวะหรือไม่สามารถได้รับกุศลผลบุญใดๆเลย ไม่ว่าอะไรก็ตาม นอกเสียจากจะได้โดยทางการร่วมเข้าด้วยกันและกันอย่างแท้จริงกับสิ่งสักการะบูชาซึ่งเป็น "สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มีอยู่ต่อหน้าอันถูกต้อง"
       4.ถ้าโงะฮนซน(Gohonzon)ได้ถูกปลอมขึ้นโดยไม่ได้รับพิธีเบิกพระเนตรโดยสังฆนายกเองค์ใดองค์หนึ่งโงะฮนซน(Gohonzon) นั้นก็จะไม่มีพุทธจักษุ และก็จะไม่มีพลังและหน้าที่การทำงานของคุณสมบัติที่ได้เข้าถึงการรู้แจ้งเห็นจริงขิงพระพุทธเจ้า (คุณสมบัติ แห่งธรรมนั้น, คุณสมบัติแห่งปัญญาและคุณสมบัติแห่งการกระทำอันเต็มไปด้วยความเมตตากรุณา) ตามที่นิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin)ได้กล่าวสอนเอาไว้:

     นอกเสียจากคนผู้ซึ่งมีความเข้าใจถึงแก่นแนื้อแท้สาระสำคัญจำเป็นยิ่งอันจะขาดเสียมิได้ของพระสัทธรรมปุณฑริกสูตร(The Lotus Sutra) การทำพิธีเบิกพระเนตร.... ไม่เช่นนั้นมันก็จะเป็นเสมือนบ้านที่ไม่มีเจ้าของ หรือที่จะถูกครอบคราองโดยขโมยหรือ เหมือนดังร่างกายที่ตายแล้วของบุคคลหนึ่ง ปีศาจก็จะเข้าไปสิงอยู่ในร่างของเขา

        เราจึงควรจะต้องเข้าใจให้ได้ว่าไม่มีหนทางที่จะเป็นสิ่งสักการะบูชาที่แท้จริง ของปลอมเช่นว่านี้ที่เป็นจริงแล้ว เป็นที่อยู่อาศัย ของปีศาจ มันจะกลายเป็นต้นกำเนิดสำหรับการกระทำการหมิ่นประมาทธรรมอันหนักมหันต์ต่อธรรมแท้จริง(True Law)อันจะเป็นการ สร้างเหตุซึ่งจะนำทางให้ผู้นับถือมากมายตกลงสู่นรกอเวจี
        เป็นเรื่องที่น่าเศร้าและน่าสงสารเพื่อนๆ สมาชิกเมื่อคิดถึง ความหนักมหันต์ของบาปกรรมที่เคยได้รับมา โดยเฉพาะกับคนที่ ร่วมกันวางแผนทำปลอมขึ้น และคิดถึงความผิดที่ได้ก่อขึ้นโดยคนผู้ซึ่งคะยั้นคะยอให้เพื่อนๆ สมาชิก ได้เชื่อยึดถือปฏิบัติศรัทธาใน โงะฮนซนปลอม มองเห็นว่าในอนาคต ความไม่มีความสุขและผลที่ไม่ดีและบาปกรรมที่จะต้องได้รับอันจะตกอยู่กับคนผู้นับถือสิ่ง สักการะบูชาที่ไม่จริงทั้งหลายเหล่านี้
        การปลุกให้คนๆ หนึ่งตัดสินใจให้ถูกต้องเสียใหม่หันมาเชื่อในสิ่งสักการะบูชาอันถูกต้องแท้จริงของนิกายพุทธศาสนา นิชิเร็น โชชู (Nichiren Shoshu)ไม่ใช่ไปหลงเชื่อในลัทธินอกรีต ไม่มีศาสนา ไม่มีความนับถือในพระรัตนตรัย (พระพุทธ, พระธรรม, พระสงฆ์) พระพุทธแท้จริง : ไดโชนิน พระธรรม : นัม เมียวโฮ เร็งเง เคียว ได-โงะฮนซน(Dai-Gohonzon) ซึ่งมีเพียงองค์เดียวและมีองค์เดียวเท่า นั้น พระสงฆ์ คือ สังฆนายกผู้สืบทอดมรดกธรรม หรือความศรัทธานั้นมาจาก นิชิเร็น ไดโชนิน(Nichiren Daishonin) นิคโค่ โชนิน (Nikko Shonin) และสังฆนายกสืบตือกันลงมาจนถึงองค์ปัจจุบัน จึงจะมีสายเลือดชีวิตเชื่อมต่อถึง ไดโชนิน(Daishonin) ได-โงะฮนซน (Dai-Gohonzon) ได้

Lecture in Praise of Nichiren Daishonin : Oko Lecture
การบรรยายธรรมโอโกะเพื่อเป็นการยกย่องสรรเสริญนิชิเร็น ไดโชนิน

"งนเกียว" : การสวดมนต์ทำวาระ
แหล่งต้นกำเนิดของความโชคดี

         งนเกียว(Gongyo)เป็นรากฐานสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นเครื่องยนต์อันทรงพลังทำให้ชีวิตมีความสุข
         ธรรมดาแล้วสิ่งแรกที่ผู้มานับถือศรัทธาใหม่ๆ จะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับวิธีการทำ งนเกียว(Gongyo) ก็คือเรียนรู้จากผู้อาวุธโส ถ้า พิจารณาดูในแง่ของการปฏิบัติศรัทธาในนิกายนิชิเร็น​โชชู(Nichiren Shoshu) งนเกียว(Gongyo) เป็นการปฏิบัติในขั้นรากฐานที่ สำคัญที่สุด ความศรัทธาและการปฏิบัติงนเกียว(Gongyo) สิ่งที่ไม่อาจแบ่งแยกออกจากกันได้ แม้สมาชิกผู้เข้ามาศรัทธานับถือใหม่ๆ จะได้รับการบอกเล่าว่า การสวดมนต์ทำวาระงนเกียว(Gongyo) เป็นเการปฏิบัติสำคัญอันทรงพลังยิ่ง แต่หลายๆ คนจะพบว่า พวก เขาสูญเสียแรงดลใจอันกระตือรือร้นในการทำงนเกียว(Gongyo) ในเวลาต่อๆมา และก็มีเหตุผลต่างๆนานาที่จะไม่ทำงนเกียว (Gongyo)
        บางคนเห็นว่าการทำ งนเกียว(Gongyo) ทุกๆ งันนั้น เป็นเรื่องยุ่งยากลำบาก บางคนเกิดความรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจที่มีคน คอยเฝ้าดูการปฏิบัติสวดมนต์ของตน(งนเกียว : Gongyo)
        ในอีกด้านหนึ่งแม้ผู้ซึ่งได้ปฏิบัติ งนเกียว(Gongyo)มาตลอดเวลาหลายปี ก็อาจปฏิบัติด้วยความเคยชินโดยอัตโนมัติ อาจหลง ลืม หรือปฏิบัติอย่างครึ่งๆ กลางๆ ไม่ปฏิบัติงนเกียว(Gongyo)อย่างขยันขันแข็ง อย่างเอาจริงเอาจังต้อหน้า โงะฮนซน(Gohonzon)
       อย่างไรก็ตามในขณะที่การปฏิบัติ งนเกียว(Gongyo)เป็นไปอย่างกระตือรือร้นทุกวัน ก็จะกลายเป็นเครื่องยนต์อันทรงพลังของ การสร้างชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข ปลาบปลื้มยินดีปรีดาอันหาขอบเขตมิได้ และเราก็จะรู้สึกว่า การมีความศรัทธาต่อโงะฮนซนนั้น เป็นสมบัติอันน่าอัศจรรย์ใจอย่างแท้จริง ไม่มีสิ่งใดจะมาเปรียบเทียบได้เพราะฉะนั้นเราจึงมีความตั้งใจจากใจจริงติดต่อกันไป เพื่อที่จะ ปฏิบัติงนเกียว(Gongyo) อย่างสดชื่นต่อโงะฮนซน(Gohonzon)และปฏิบัติเช่นนี้อย่างครบถ้วน เข้มแข็ง อย่างเอาจริงเอาจัง

     การยอมรับความจริงแท้ว่าโงะฮนซนนั้น คือร่างกายที่มีชีวิตอยู่ของไดโชนิน

         งนเกียว(Gongyo)นั้น เป็นพิธีกรรมอันงดงามสง่าน่าเกรงขามเคร่งขรึมอย่างยิ่ง และเป็นแหล่งต้นกำเนิดของคุณงามความดีอัน ล้ำลึกมากที่สุด
         ในข้อความที่มีชื่อเสียงตอหนึ่งจากธรรมนิพนธ์ ไดโชนิน(Daishonin)กล่าวเอาไว้ว่า :

     อาตมานิชิเร็น(Nichiren) ได้จารึกสร้างได-โงะฮนซน(Dai-Gohonzon)ขึ้นมา โดยเอาชีวิตของอาตมาทุ่มเทใส่ลงในได-โงะฮน ซน (Dai-Gohonzon) ด้วยหมึกจีนสึมิ(Sumi)
                                                                                                                     (เซ็นชู : 1124) (MWND-1 : 120)

       พุทธวาจาอันเเปรียบประดุจดั่งทองคำของ ไดโชนิน (Daishonin)แสดงให้เห็นว่า โงะฮนซน(Gohonzon) นั้นคือชีวิตที่เข้าถึงการ รู้แจ้งเห็นจริงซึ่งอยู่ลึกเข้าไปข้างใน (ไนโช่ : Naisho)หรือเป็นธรรมกายของพระพุทธเจ้าแท้จริงดั้งเดิม นิชิเร็น ไดโชนิน (Nichiren Daishonin) ความศรัทธาในโงะฮนซน(Gohonzon)นั้นหมายถึงการสำนึกรู้และการเชื่อว่า โงะฮนซน(Gohonzon) นั้นคือร่างกายที่มี ชีวิตของไดโชนิน(Daishonin) เพราะฉะนั้นจึงควรที่จะตระเตรียมตัวเองในแต่ละครั้งหรือทุกๆ ครั้งที่จะสวดมนต์ทำวาระงนเกียว ให้มี ความเข้าใจว่าการทำ งนเกียว(Gongyo) เป็นการปฏิบัติต่อหน้าพระพุทธเจ้าแท้จริงดั้งเดิมโดยตรง ท่าทีขั้นมูลฐานที่มีต่อการปฏิบัติพิธี กรรมสวดมนต์ทำวาระนี้ แน่นอนจะสะท้อนให้เห็นออกมาในรูปร่าง หน้าตา ท่าทางน้ำเสียงและการมีสมาธิ

อากัปกิริยา ท่าที การแต่งกาย
    แม้สภาพแวดล้อมตามปกติธรรมดาในสังคมม เมื่อเราอยู่ต่อหน้าบุคคลผู้ซึ่งเราจะต้องให้ความเคารพนับถืออย่างมาก หรือ เมื่อเราอยู่ในเหตุการณ์สำคัญๆ เราก็ถือว่าโอกาสเช่นว่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งที่จะต้องแต่งกายอย่างสุภาพเรียบร้อย เพราะฉะนั้น เมื่อเราสวดมนต์งนเกียว(Gongyo) ขั้นแรก ควรเตรียมตัวโดยมีการแต่งกายให้อยู่ในลักษณะที่สะอาด เรียบร้อย ปราณีต ในขณะที่อยู่ ต่อหน้าพระพุทธเจ้าแท้จริงดั้งเดิม การทำงนเกียว(Gongyo) โดยอยู่ในเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่เรียบร้อย หรือในชุดนอนนั้นแสดงถึงความ ไม่ให้ความเคารพนับถือต่อโงะฮนซน(Gohonzon)

ท่าทางที่นั่งปฏิบัติ
        ในโงะโช่(Gosho) กล่าวสอนเอาไว้ว่า

     เมื่อเราจะปฏิบัติพิธีกรรมต่างๆ ต่อหน้าสิ่งสักการะบูชา ท่าทีจิตใจควรจะสงบเสงี่ยม สำรวม และการกระทำทุกอิริยาบท ควร แสดงให้เห็นถึงความศักดิ์สิทธิ์ ความถูกต้องของพิธีกรรมนั้นๆ
                                                                                                                                                     (เซ็นชู :12)

        ซึ่งก็หมายความว่า เมื่อเราจะสวดมนต์ทำวาระงนเกียว(Gongyo) ความสำคัญในขั้นรากฐานก็คือ การนั่งตัวตรงๆ การพนมมือ ซ้ายขวาเข้าด้วยกันนั้น นิ้วมือจะต้องเหยียดตรงตำแหน่งที่วางมือทั้งสองอยุ่บริเวณหน้าอก ให้เป็นธรรมชาติ (ไม่อยู่บริเวณปากหรือ หน้า มือควรจะทำมุมหนันไปข้างหน้าเล็กน้อย)

การกำหนดใจจดจ่ออย่างตั้งอกตั้งใจอยู่กับโงะฮนซน
        ในขณะเมื่อหันหน้าเข้าหาโงะฮนซน (Gohonzon) ดวงตาของคนผู้นั้นจะต้องเปิด(ลืมตา) ให้เต็มที่ อย่างหลับตา จ้องมองอยู่ที่ ตัวอักษรคำว่า "เมียว" ด้วยความสัตย์ซื่อจงรักภักดี อักษรคำว่า "เมียว" (Myo) นั้นจารึกอยู่ตรงกลางของโงะฮนซน(Gohonzon)
        ข้อความตอนหนึ่งในบทจูกิ(Juki)ของสัทธรรมปุณฑริกสูตร(The Lotus Sutra) กล่าวว่า :

     "อย่างมีใจเดียวด้วยการพนมมือเข้าด้วยกัน ด้วยความเคารพนับถืออย่างสูง พวกเขาได้มองจ้องด้วยความเคารพนับถืออย่าง ยิ่งต่อตถาคต โดยไม่ยอมละสายตาแม้แต่ชั่วขณะหนึ่ง"
                                                                                                                                              (ไดเค็ตสึ:298)

       เพราะฉะนั้น จึงไม่สมควรที่จะหลับตาหรือสอดสายตาไปมารอบๆ โดยไม่หยุดนิ่ง ในขณะที่สวดมนต์ทำวาระ สังฆนายกองค์ที่ 67 นิคเค่น โชนิน (Nikken Shonin)ได้กล่าวไว้ในคำชี้นำว่า :

     สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือการสวดไดโมขุ(Daimoku) ด้วยท่าทางการนั่งที่ถูกต้อง จับจ้องที่โงะฮนซน(Gohonzon) โดยไม่หลับตาถ้า ตาสอดส่ายไปมา หรือนั่งตัวงอ หรือพนมมือหลวมๆ ไม่เรียบร้อยนั่นคือข้อพิสูจน์ว่า คุณกำลังสูญเสียเจตนารมณ์ของการปฏิบัติ พุทธศาสนาไปเรียบร้อยแล้ว
                                                                                                                                  (ได-นิชิเร็น เล่มที่ 457)

การอ่านออกเสียง
       เมื่อสวดท่องพระสูตรควรพยายามอย่านออกเสียงให้ชัดเจนด้วยน้ำเสียงที่เต็มเสียง(ไม่จำเป็นต้องตะเบ็งเสียงดัง) จงใช้หนังสือ คัมภีร์ให้มากเท่าที่จำเป็น ทั้งนี้ ก็เพื่อจะอ่านออกเสียงได้อย่างถูกต้อง การสวดไดโมขุ(Daimoku) ก็เช่นกัน ควรจะสวดออกมาด้วย น้ำเสียงก้องกังวาน ชัดเจน ในระดับเสียงที่สบายๆ ไม่ควรจะสวดไดโมขุ(Daimoku) ให้เร็วมาก จนออกเสียงตามพยางค์ต่างๆ ไม่ชัด เจน สังฆนายกองค์ที่ 59 นิชิโดะ โชนิน ให้คำชี้นำเอาไว้ว่า "จะสวดไดโมขุอย่างไรดี"
       ในเรื่องวิธีการสวดไดโมขุ(Daimoku) คนผู้นั้นควรที่จะต้องต่อสู้ดิ้นรนขวนขวายในการวางท่าทางการนั่ง อย่าให้มีท่าทางที่ แสดงถึงการขาดความเอาใจใส่หรือละเลยเพิกเฉยควรจะปฏิบัติด้วยความเอาใจใส่ระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา จงขจัดความนึกคิดที่ เกียจคร้านคำพูดที่เปล่งออกมาไม่ควรจะเร็วเกินไป หรือช้าเกินไป ควรจะสวดด้วยน้ำเสียงสงบ เยือกเย็น ในระดับเสียงกลางๆ ออก เสียงแต่ละพยางค์อย่างราบเรียบ ชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีกำหนดตายตัวว่าจะสวดไดโมขุ(Daimoku) มากน้อยเพียงใด การสวดไดโมขุ(Daimoku) ไม่ได้อยู่ที่จำนวน แต่ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมของคนผู้นั้น ร่างกายของคนผู้นั้น ควรจะพนมมือให้เป็นธรรมชาติและจ้องมองที่โงะฮนซน(Gohonzon) เพื่อให้เกิดความเต็มเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปิติยินดี มีความสุข จึงควรใช้ความพากเพียรพยายามปฏิบัิตต่อไปตนสภาวะชีวิตเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับ โงะฮนซน(Gohonzon)ให้บรรลุถึงขั้นแยกจากกันไม่ได้

การปฏิบัติวันแล้ววันเล่าอย่างเข้มแข็ง สม่ำเสมอ
       ผู้ซึ่งพากเพียรพยายามอย่างเอาจริงเอาจัง ในการปฏิบบัติสวดมนต์ทำวาระงนเกียว(Gongyo) อย่างหนักแน่นมั่นคงแล้วนั้น บุคคลนั้นก็จะพบว่าชีวิต ขอคนผู้นั้น จะสมบูรณ์เต็มที่มากที่สุดรวมทั้งการศึกษา การงาน ก็จะพบความสำเร็จราบรื่น ก้าวหน้าต่อไป ซึ่งคล้ายกับการฝึกการเล่นดนตรี หรือการฝึกฝน ด้านศิลป การรบ โดยการปฏิบัติเช่นนี้ศิลปก็จะค่อยๆ สะสม การปฏิบัติอันมากมายหลายวันจะเป็นส่วนหนึ่งของตนเอง
        ดังนั้นไดโชนิน(Daishonin) จึงสอนว่าการปฏิบัติสม่ำเสมอต่อเนื่องกันไปอย่างมั่นคงจึงเป็นสิ่งที่มีความสำคัญมากที่สุด

     สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือการสวดไดโมขุ(Daimoku) ด้วยท่าทางการนั่งที่ถูกต้อง จับจ้องที่โงะฮนซน(Gohonzon) โดยไม่หลับตาถ้า ตาสอดส่ายไปมา หรือนั่งตัวงอ หรือพนมมือหลวมๆ ไม่เรียบร้อยนั่นคือข้อพิสูจน์ว่า คุณกำลังสูญเสียเจตนารมณ์ของการปฏิบัติ พุทธศาสนาไปเรียบร้อยแล้ว
                                                                                                                                                               (MWND.1 : 127) : (เซ็นชู : 1136)

       สิ่งสำคัญก็คือ การต่อสู้กับธรรมชาติของความเกียจคร้านของตนเอง (ความเกียจคร้านจะไม่ให้เราทำงนเกียว:Gongyo) การปฏิบัติงนเกียว (Gongyo) ของเราอย่างไม่ยอมลดละ นี้คือสิ่งซึ่งจะทำให้เราได้รับสภาวะชีวิตแห่งโซขุจิน โจบุตสึ คือการเข้าถึงพุทธภาวะได้ในรูปร่างปัจจุบันของคนผู้ นั้น
         เพื่อที่จะปฏิบัติงนเกียว(Gongyo)ให้ได้ตลอดชีวิต จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้งนเกียว(Gongyo) กลายเป็นส่วนที่ถูกกำหนดเอาไว้ให้ปฏิบัติงนเกียว(Gongyo)ในแต่ละวัน

        อย่างไรก็ตามไม่ได้หมายความถึง การสวดงนเกียว(Gongyo)ด้วยความเคยชินเท่านั้น เหมือนกับที่ได้เคยกล่าวเอาไว้ในข้อความตอนหนึ่งของบทที่ จูเรียว(บทที่ 16)ของสัทธรรมปุณธริกสูตร(The Lotus Sutra) ซึ่งได้สวดท่องในระหว่างสวดมนต์ทำวาระงนเกียว(Gongyo)ทุกวัน

     อิส-ชิน หยก เค็น บุตสึ ฮือจี ฉกึ ชิม เมียว(Is shin yok ken butsu Fu ji shaku shin myo)ใจเดียวอยากเห็นพระพุทธเจ้า พวกเราไม่เคยรีรอที่ จะสละแม้แต่ชีวิตของพวกเราเอง
                                                                                                                                                                                              (ไดเคตสึ : 507)

      ในประการสุดท้าย ท่านสังฆนายกองค์ที่ 67 นิคเค่น โชนิน ได้เคยให้คำชี้นำเอาไว้ว่า :

     อาตมอยากให้พวกท่าน รู้ถึงความสำคัญอันใหญ่ยิ่งของการสวดมนต์งนเกียว(Gongyo)เช้า-เย็นนั้น เป็นรากฐานสำหรับความศรัทธาและการศึกษา ของพวกท่านทั้งหลายในปัจจุบันในท่ามกลางการสวดไดโมขุ(Daimoku)ด้วยตาที่จ้องมองอยู่ตรงโงะฮนซน(Gohonzon)โดยไม่ได้สำนึกรู้อย่างแท้ จริงว่า เคียวชิเมียวโงะ เกิดขึ้นมาได้อย่างไร จึงเป็นเรื่องสำคัญยิ่งของความจริงที่ว่า ตัวเราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับโงะฮนซนเป็นการหล่อหลอมเข้า ด้วยกันของสัจธรรมความเป็นจริงและปัญญา
                                                                                                                                                                                              (ได-นิชิเร็น : 427)